Skip to main content Scroll Top
1731832267202137
Τα παιδιά μαθαίνουν καινούργιες λέξεις – Μια διαφορετική γιορτή Πολυτεχνείου

Νοέμβρης του 2024. Σε μια μικρή πόλη της Πελοποννήσου, προπαραμονή της σχολικής γιορτής για το Πολυτεχνείο, οι μαθητές της δευτέρας τάξης συμμετέχουν σε μια δράση: ζωγραφίζουν με χρώματα και συνδυασμούς της επιλογής τους τα χαρτόνια όπου ήδη η δασκάλα έχει σχεδιάσει το περίγραμμα των λέξεων που σχηματίζουν τα συνθήματα της εξέγερσης:

 

ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΑΠΟΨΕ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ

ΕΡΓΑΤΕΣ, ΑΓΡΟΤΕΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

 

Ένα κοριτσάκι, που το λένε Ελευθερία, ζητά επιτακτικά να βάψει με χρώματα το «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία».

«Αυτό θέλω να ζωγραφίσω. Για μένα μιλάει. Λέει τ’ όνομά μου και μ’ αρέσει πολύ!» είναι το επιχείρημα

Τα παιδιά ακούν τις καινούργιες λέξεις, τις διαβάζουν, τις ζωγραφίζουν, προσθέτουν τις δικές τους ζωγραφιές, τις βροντοφωνάζουν όχι μόνο μες στην τάξη τους αλλά και σε μια μικρή παρέλαση στο προαύλιο και σε μια περιοδεία στις άλλες σχολικές αίθουσες όπου η άφιξή τους γίνεται δεκτή με χειροκροτήματα και αντιφώνηση των συνθημάτων από όλους τους μαθητές. Την επόμενη μέρα, στην επίσημη γιορτή όλου του σχολείου, η ίδια «δράση» θα επαναληφθεί πανηγυρικά.

Η νεαρή δασκάλα κάνει ερωτήσεις:

«Παιδιά, σας αρέσει ο φασισμός;»

«Όοοχι!» φωνάζουν εν χορώ.

«Δε μας αρέσει καθόλου!»

«Θα θέλατε να είχαμε μια χούντα να μας κυβερνάει;»

Ξανά το μυριόστομο «όχι».

«Γιατί δε θα θέλατε;»

«Γιατί με τη χούντα δεν είμαστε ελεύθεροι να μιλάμε. Όταν μιλάμε μας βάζουν φυλακή και μας κάνουν βασανιστήρια», απαντούν κάποια από τα πιο θαρραλέα παιδιά, ανάμεσά τους και η μικρή Ελευθερία που ξέρει τη λέξη «φάλαγγα». Απίστευτο και όμως αληθινό, ιδίως αν σκεφτούμε ότι οι γονείς της Ελευθερίας, από τους οποίους εκείνη πρωτάκουσε αυτή τη λέξη, γεννήθηκαν αρκετά χρόνια μετά το Πολυτεχνείο.

Ο ενθουσιασμός και η συμμετοχή των παιδιών, τόσο σε αυτό το σχολείο όσο και σε πολλά άλλα σχολεία σε όλη την Ελλάδα, δεν θα είχαν εκδηλωθεί αν δεν είχε προηγηθεί η δουλειά εκατοντάδων εκπαιδευτικών που χρόνια τώρα προσπαθούν να μιλήσουν στα παιδιά για την ελευθερία και την αντίσταση στην τυραννία, να μεταδώσουν κάτι από τη δική τους ευαισθησία στους μαθητές τους.

Λέξεις πολύχρωμες σαν λουλούδια μέσα σε έναν απέραντο κάμπο ρουτίνας, αδιαφορίας, ατομικισμού ή και κυνισμού. Ακόμα και φόβου. Λέξεις που τραγουδιούνται από οκτάχρονα παιδιά και ας μην έχουν ακόμα συλλάβει το νόημά τους. Σπίθες του Νοέμβρη του ’73 που ακόμα κρατούν και ξαναγεννιούνται με άλλες μορφές.

 

Μαριάννα Τζιαντζή